"Επίσης, κατάλαβα ότι απ’ τον άνθρωπο αυτόν του Θεού θα βλέπαμε περισσότερα «σημεία και τέρατα» στο μέλλον και συνειδητοποίησα τότε, ότι θα ερχόταν γρήγορα η ώρα που θα προσευχόμαστε και θ' απευθυνόμαστε σε αυτόν μπροστά σε αγιογραφημένες εικόνες του."
Έχοντας γνωρίσει και συναναστραφεί, όσο μου ήταν δυνατό, τον Γέροντα Παΐσιο κατά τα τέσσερα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του, το καλοκαίρι εκείνο του 1994, δεν πληροφορήθηκα την 12η Ιουλίου τον θάνατο του, αλλά λίγες μέρες αργότερα, αφού άλλωστε ο ίδιος είχε αφήσει οδηγίες να μην ανακοινωθεί τίποτα για τουλάχιστον τέσσερις μέρες.
Ήταν γεγονός ότι από το πρώτο λεπτό της αλησμόνητης και πρωτόγνωρης συνάντησης μου μαζί του το 1990, είχα αγκιστρωθεί πνευματικά επάνω του (όπως και αμέτρητοι άλλοι) διότι βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα εναγωνίως, συνειδητά ή ασυνείδητα και σύμφωνα με το «έρχου και ίδε» που μου απηύθυνε από την εφηβεία μου, με τον τρόπο του το Περιβόλι της Παναγίας. Έκτοτε, βίωσα πριν και μετά το θάνατο του Οσίου Αυτού, πολλά αξιοθαύμαστα γεγονότα που με ανάθρεψαν εξ αρχής και έκτοτε με συντηρούν. Γράφω ανώνυμα εδώ, ώστε να αποτρέψω τον αναγνώστη από τον οποιοδήποτε λογισμό ότι γράφονται αυτά για να περιαυτολογήσω ή να αυτοπροβληθώ και έτσι να εξανεμιστεί το όφελος όλων.
