Τα τελευταία χρόνια επανέρχεται στη δημόσια
συζήτηση το θέμα του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου 1940, δηλαδή της αρχής
του πολέμου και της εισόδου μας σε αυτόν. Επισημαίνεται συνήθως ότι οι
υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης εορτάζουν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
τον Μάιο του 1945. Κατ’ επέκταση προτείνεται ότι θα ήταν ίσως καλύτερο
να γίνουμε «φυσιολογικοί» και να εορτάζουμε μαζί με τους άλλους τον
Μάιο. Το όλο θέμα διανθίζεται και με τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου που
επίσης συνιστά την αρχή και όχι την ολοκλήρωση της ελληνικής
Επαναστάσεως. Προφανώς, παραβλέπεται ότι και άλλοι λαοί εορτάζουν το
ξεκίνημα μιας επαναστάσεως, όπως οι Γάλλοι την κατάληψη της Βαστίλλης
την 14η Ιούλιου.
Πίσω από τις απόψεις περί του μάλλον άκαιρου εορτασμού της 28ης
Οκτωβρίου, βρίσκεται η προσπάθεια να αποδομηθούν αυτά που θεωρούνται
«καταστατικοί μύθοι» του ελληνικού έθνους. Η ιστορία είναι παλιά: μύθος
το Ζάλογγο, υπό αμφισβήτηση η εθνική συνείδηση των Σουλιωτών επειδή
πολλοί από αυτούς μιλούσαν αρβανίτικα, μύθος και η 25η Μαρτίου ως
ορισμένη από τη Φιλική Εταιρεία ημέρα ενάρξεως της Επαναστάσεως στην
κυρίως Ελλάδα. Η χρονική απόσταση διευκολύνει τέτοιους ισχυρισμούς. Κάτι
που καθιερώθηκε ως εθνική εορτή το 1838, ενόσω ζούσαν όλοι οι αγωνιστές
του 1821, αμφισβητείται με άνεση σχεδόν δύο αιώνες μετά.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, η 28η Οκτωβρίου ενοχλεί διότι τα έχει όλα:








