Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2019

Η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη για να παραμείνει «μία» – Μόνο «στα τρία» θα έχουμε ειρήνη

*Του Στ. Μυτιληναίου

Η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη για να παραμείνει «μία» – Μόνο «στα τρία» θα έχουμε ειρήνηΜέχρι σήμερα η «γραμμή» ισχυρών κύκλων των ΗΠΑ είναι «να κρατήσουμε την Τουρκία προσανατολισμένη στη Δύση». Την ίδια γραμμή έχει και η Ελλάδα, για τους δικούς της λόγους.

Εάν δηλαδή για τις ΗΠΑ η Τουρκία είναι ένα πολύτιμο γεωπολιτικό οικόπεδο, για αυτό τη θέλουν κοντά τους, για την Ελλάδα ο δυτικός προσανατολισμός της Τουρκίας και συγκεκριμένα η ενταξιακή της πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει να κάνει με τη -φρούδα- ελπίδα ότι μια ευρωπαϊκή Τουρκία ίσως γίνει μια κανονική χώρα που θα σέβεται το διεθνές δίκαιο και δεν θα δημιουργεί πολεμικές εντάσεις.

Πρόκειται για μια θεωρητικά ορθή άποψη της Αθήνας, η οποία ιστορικά...
αποδείχτηκε ανεφάρμοστη.

Η Τουρκία δεν σεβάστηκε ποτέ συνθήκες και συμμαχίες
Η Τουρκία δεν μπόρεσε -ή μάλλον δεν θέλησε- να εξημερωθεί με τους δυτικότροπους κεμαλιστές που την κυβέρνησαν με σιδερένια πυγμή επί 80 χρόνια. Θα το κάνει με τους ανατολίτες ισλαμιστές;

Ας τα δούμε με τη σειρά. Δεν σεβάστηκε τη Συνθήκη της Λωζάνης και την καταπάτησε σε κάθε ευκαιρία.

Το 1941 και ενώ η Ελλάδα τελούσε υπό την κατοχή των δυνάμεων του Άξονα, στρατολόγησαν είκοσι κλάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, ηλικίας 25 – 45 ετών, και τους έστειλαν σε νέα «τάγματα εργασίας» (amele taburlarι) προς πραγματοποίηση εκχιονισμών, εκβραχισμών και έργων οδοποιίας στα βάθη της Τουρκίας, υπό άθλιες καιρικές συνθήκες.

Το 1955 προκάλεσαν τα «Σεπτεμβριανά», ένα ανθελληνικό πογκρόμ, στην Κωνσταντινούπολη.

Το 1964-65 απέλασαν τους Έλληνες υπηκόους από την Κωνσταντινούπολη και εξανάγκασαν σε προσφυγιά τον ελληνικό πληθυσμό των νησιών Ίμβρου και Τενέδου.

Το 1964 βομβάρδισαν την Κύπρο, στην οποία εισέβαλαν τελικά το 1974 καταλαμβάνοντας το βόρειο μέρος του νησιού.

Να σημειωθεί ότι ήταν σύμμαχος με την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ από τις 18 Φεβρουαρίου 1952.

Σίγουρα κάποιοι θεωρούσαν -το 1952- ότι η Τουρκία εντασσόμενη στο ΝΑΤΟ θα ηρεμούσε, όπως αφελώς νομίζουμε και σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 1987 η Τουρκία προκάλεσε την κρίση του Μαρτίου και στις αρχές του 1996 την κρίση των Ιμίων.

Τα προαναφερθέντα είναι έργα της κεμαλικής, κοσμικής, δυτικότροπης Τουρκίας, της δεμένης στο άρμα της Δύσης.

Που οφείλεται η σχετική ηρεμία που είχαμε μέχρι σήμερα με τον Ερντογάν
Αντιθέτως, με τους ισλαμιστές του Ερντογάν, από το 2003 έως και σήμερα, έχουμε σχετική ηρεμία.

Η ηρεμία όμως αυτή δεν ήταν συνέπεια της ειρηνόφιλης διάθεσης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αλλά στον χρόνο που χρειαζόταν για να «καθαρίσει» το εσωτερικό της χώρας του, να στήσει το δικό του σύστημα και όταν θα αισθανόταν ισχυρός -όπως αισθάνεται σήμερα- να προχωρήσει στην υλοποίηση του οράματός του, στην ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα σύνορα του «Όρκου του Έθνους» (Misak-ı Millî) του 1920 και στην επέκταση της γεωπολιτικής της επιρροής έως «τα σύνορα της καρδιάς».

Τώρα όμως «ξύπνησε» το τέρας
Η «Άνοιξη» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας το 2011 στάθηκε η αρχή για να πέσουν οι μάσκες.

Η ισλαμική Τουρκία υποστήριξε -και συνεχίζει να υποστηρίζει- τους ισλαμιστές σε Λιβύη και Αίγυπτο.

Επαναλαμβάνοντας το σενάριο της Κύπρου έχει εισβάλει με τρεις εκστρατείες στη βορειοδυτική και βορειοανατολική Συρία.

Έχει εξοπλίσει παραστρατιωτικές δυνάμεις Τουρκμένων στο βορειοδυτικό Ιράκ και στη βορειοδυτική Συρία.

Παράλληλα, αποδεδειγμένα, υποστήριξε το Ισλαμικό Κράτος, τις παραφυάδες της Αλ Κάιντα στη Συρία και μια σειρά από ένοπλες ισλαμιστικές οργανώσεις του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Γνωρίζοντας ότι μια στρατιωτική αναμέτρηση με την Ελλάδα θα την οδηγούσε σε συντριπτική ήττα, μιας και δεν υπερτερεί σε πολεμική αεροπορία, τανκς ή πολεμικό ναυτικό, παρά μόνο σε πεζικό, επέλεξε να εκτονώσει την επιθετικότητά της στη Μέση Ανατολή.

Συγκρούστηκε ανοιχτά και άγρια με το Ισραήλ, υποστηρίζοντας τους ισλαμιστές της Χαμάς στη Γάζα και επιχειρώντας να αποκτήσει ρόλο εγγυήτριας δύναμης στα μουσουλμανικά προσκυνήματα στα Ιεροσόλυμα.

Τέλος, οι έρευνες υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο την εξώθησαν να φανερώσει τα πραγματικά της αισθήματα προς τους Έλληνες, που μετά από τόσα πανηγύρια ελληνοτουρκικής φιλίας και κουμπαριές -και παρά την αλλαγή πολιτικού συστήματος από τους κεμαλικούς στους ισλαμιστές- παραμένουν τα ίδια.

Η Τουρκία θέλει Κύπρο, Δωδεκάνησα, Θράκη
Και το συμπέρασμα είναι ένα: Η Τουρκία δεν θέλει να αλλάξει, γιατί η Τουρκία έχει σχέδιο. Την τήρηση του «Όρκου του Έθνους».

Που προβλέπει κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου, των Δωδεκανήσων, της Θράκης, των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου, της βόρειας Συρίας, του βόρειου Ιράκ (δηλαδή συριακού και ιρακινού Κουρδιστάν). Ό,τι δηλαδή συμβαίνει στην περιοχή μας, που είναι η υλοποίησή του με συνέπεια.

Η τουρκική επικράτεια σύμφωνα με τον τουρκικό «Όρκο του Έθνους».
Κρίσιμες επέτειοι
Το 2023 η Τουρκία συμπληρώνει 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και θέλει να είναι μέχρι τότε μεγαλοπρεπής.

Το 2021 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Ελλάδα θέλει μέχρι τότε να στέκεται στο ύψος της ως γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού και ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων (σχέδιο του Ελληνικού Διαφωτισμού).

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο επετείους μεσολαβεί ένα κρίσιμο έτος. Το 2022. Τότε συμπληρώνεται ένας αιώνας από τη Μικρασιατική Καταστροφή των Ελλήνων ή του Πολέμου της Ανεξαρτησίας για την Τουρκία.

Η Τουρκία επιδιώκοντας να εκπληρώσει τους νεο-οθωμανικούς σχεδιασμούς της στη Συρία και στο Ιράκ μετέτρεψε τη διεθνή εντολή που είχε σε εθνική.

Αυτός είναι και ο λόγος που από τα μέσα του 2015 οι Αμερικανοί στράφηκαν στους Κούρδους, στους οποίους βρήκαν τους αξιόπιστους κοσμικούς συμμάχους στον πόλεμο ενάντια στους τζιχαντιστές που αναζητούσαν.

Αυτή τη στρατηγική επιλογή υποστήριξε από την πρώτη στιγμή και το Ισραήλ, που επίσης αναγνώρισε στους Κούρδους ένα σύμμαχο.

Προσηλωμένη στην ίδια εθνική (νεο-οθωμανική) γραμμή, η Τουρκία μπήκε επιθετικά και στην Ανατολική Μεσόγειο, διεκδικώντας πειρατικά μερίδιο από υδρογονάνθρακες σε θάλασσες που δεν της ανήκουν και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να υπονομεύσει τον υποθαλάσσιο αγωγό EastMed.

Το μόνο που κατάφερε ήταν να καταστεί «μειοψηφία του ενός», όπως τη χαρακτήρισε ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουές Μίτσελ σε συνέντευξή τον Δεκέμβριο του 2018.

Οι συμμαχίες του Λεβάντε
Η Ανατολική Μεσόγειος, το Λεβάντε (Ισραήλ, Λίβανος, Συρία) και η Αίγυπτος είναι μια ενιαία περιοχή. Η Τουρκία το γνωρίζει καλά.

Στο έδαφος της Συρίας έχει καταφέρει να συστήσει μια τρόικα με τη Ρωσία και το Ιράν και έχουν αυτοανακηρυχθεί εγγυήτριες δυνάμεις της Συρίας.

Από εκεί όμως που ξεκινά η θάλασσα, η Μεσόγειος, η Τουρκία είναι μόνη της.

Διότι εκεί κυριαρχούν οι ναυτικές δυνάμεις της Δύσης, παρά την παρουσία και ρωσικού στόλου στην περιοχή, ο οποίος είναι αμφίβολο εάν θα προβεί στο ιστορικό ατόπημα να ναυμαχήσει με δυτικά έθνη για χατήρι της Τουρκίας.

Επειδή λοιπόν στη θάλασσα είναι μόνη της, θα ηττηθεί και στη στεριά.

Η Τουρκία ασφυκτιά. Παρά την έκταση των ακτών της δεν έχει νησιά. Δεν έχει θάλασσα.

Στη Συνθήκη της Λωζάνης υπέγραψε ότι παραιτείται από κάθε εδαφική κυριαρχία πέρα των τριών μιλίων από τις ακτές της.

ΑΟΖ – Καστελόριζο
Ακόμα και μια ΑΟΖ που ίσως είχε, μεταξύ Ρόδου και Κύπρου, δεν μπορεί να την έχει διότι εκεί υπάρχει «σφήνα» το Καστελόριζο.

Η Τουρκία αρνείται ότι το Καστελόριζο έχει επήρεια (ΑΟΖ), η Ελλάδα επικαλούμενη το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) λέει ότι έχει.

Η Τουρκία -μην αναγνωρίζοντας την επήρεια του Καστελόριζου- θέλει να φτάσει την ΑΟΖ της μέχρι την Αίγυπτο, για να εμποδίσει να συναντηθούν οι ΑΟΖ Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου.

Όλα αυτά τα κάνει ενώ γνωρίζει ότι Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος και Ισραήλ έχουν συνεννοηθεί και συμμαχήσει μέσω των τριμερών, άρα είναι μόνη της.

Αγωγός East-Med
Επιμένει και πασχίζει η Τουρκία να μην κατασκευαστεί ο EastMed, που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου υποθαλάσσια και μέσω Ελλάδας και Ιταλίας στην Ευρώπη, ενώ οι ιδιοκτήτες των κοιτασμάτων έχουν συμφωνήσει να τον κατασκευάσουν με την υποστήριξη Αμερικανών και Ευρωπαίων.

Η Τουρκία θέλει άλλο αγωγό. Από την Ανατολική Μεσόγειο να πηγαίνει στην Ευρώπη μέσω του εδάφους της.

Είναι, λέει η Τουρκία, η πιο οικονομική λύση. Πράγματι είναι.

Ωστόσο, οι Ισραηλινοί είναι κάθετα αντίθετοι.

Ποτέ δεν θα αφήσουν στον Ερντογάν -ή στον κάθε Τούρκο- να ελέγχει τις στρόφιγγες.

Την ίδια άποψη έχει και η Αίγυπτος του προέδρου Σίσι, αλλά και η Κύπρος που βιώνει τουρκική κατοχή στο έδαφός της.

Η Τουρκία δεν είναι μια δυτική χώρα
«Όμοιος ομοίω αεί πελάζει», λέει το ρητό. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι άνθρωπος της Δύσης.

Η χώρα του δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ δυτική.

Διότι όπως η Ελλάδα είναι η μήτρα του δυτικού πολιτισμού, η Τουρκία είναι -ως συνέχεια των Οθωμανών- το φλάμπουρο της Ανατολικής Δεσποτείας.

Εξάλλου εδώ, σε αυτό τον χώρο, σε αυτή τη θάλασσα, τραβήχτηκαν για πρώτη φορά στην αρχαιότητα τα σύνορα μεταξύ Δύσης και Ανατολής, με την Ελλάδα να είναι το σύνορο.

Ως άνθρωπος της Ανατολής και της Δεσποτείας της στράφηκε στους ομοίους του να συμμαχήσει.

Με το Ιράν και τη Ρωσία η Τουρκία δεν υπήρξε ποτέ ιστορικά σύμμαχος.

Ήταν τρεις αυτοκρατορίες με συνοριακές διαφορές που κατέληγαν σε άγριους πολέμους. Τώρα όμως φαίνεται ότι σχηματίζουν ένα στρατόπεδο.

Ο Ερντογάν αγοράζει όπλα από τη Ρωσία για να πολεμήσει με τη Δύση
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού απέτυχε να δημιουργήσει σοβαρή πολεμική βιομηχανία -αυτή δεν φτιάχνεται σε μια πενταετία, ούτε πολεμική βιομηχανία είναι η κατασκευή των σασί- στρέφεται στη Ρωσία για όπλα.

Και δεν αγοράζει όπλα από τη Ρωσία επειδή δεν του δίνει δήθεν η Δύση.

Αγοράζει από τη Ρωσία για να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τη Δύση.

Οι ρωσικοί S-400 αλήθεια ποια αμυντική του ανάγκη καλύπτουν;

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να του επιτεθεί ποτέ.

Οι υπόλοιποι που συνορεύει δεν μπορούν να τον απειλήσουν και τους «κανονίζει» ακόμα και με την υποστελεχωμένη και «ατσούμπαλη» πολεμική αεροπορία του.

Από ποιον λοιπόν κινδυνεύει και αγοράζει S-400;

Η Δύση μπορεί να κρατήσει μόνο ένα κομμάτι από την Τουρκία
Την Τουρκία δεν θα μπορέσει να την κρατήσει ποτέ η Δύση ολόκληρη. Αλλά ούτε και θα τη χάσει.

Μια ευρωπαϊκή Τουρκία, της ανατολικής Θράκης και των παραλίων, θα μπορούσε να μείνει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μια άλλη, νοτιοανατολική, εκεί που θα αναδυθεί το Κουρδιστάν, το οποίο θα εκτείνεται από τα σύνορα του Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο.

Το Κουρδιστάν, το βλέπουμε από τα σπάργανά του, ήδη είναι μια δυτική χώρα, σύμμαχος των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ελλάδας και των σοβαρών Αράβων.

Θα απομείνει και μια Ανατολία ανάμεσα, μια ειδική οικονομική ζώνη, για να φτιάχνονται εκεί όσα τώρα φτιάχνονται φτηνά αλλού, που θα γειτνιάζει με την Ευρώπη για να έχουν και μικρότερο κόστος τα μεταφορικά.

Μια περιοχή σουνιτικής απλοϊκότητας, για να ζουν οι Τούρκοι, ήρεμα και απλά.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διευθετηθεί για τον επόμενο αιώνα το Ανατολικό Ζήτημα.

*Στέφανος Μυτιληναίος
Από μικρός στα δημοσιογραφικά βάσανα έχει διατελέσει αρχισυντάκτης της ημερήσιας εφημερίδας Star, αργότερα διευθυντής σύνταξης σε περιοδικά της "Δάφνης" και επί μια δεκαετία αρχισυντάκτης στο Τηλέραμα. Παράλληλα συνεργάστηκε με τη Γυναίκα, τον Δαυλό και παρουσίαζε την εκπομπή «Μυθιστορία» από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας επί διεύθυνσης Γιώργου Τσαγκάρη. Έχει γράψει 4 βιβλία, "Μυθιστορία", "Ο Μονοθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα", "Έλληνες Αυτόχθονες και όχι Ινδοευρωπαίοι", "Προς Ρωμιούς Επιστολή". Το 2011 δημιούργησε το tsantiri.gr και το 2012 το radar.gr. Συμμετέχει στο tribune.gr ως αρθρογράφος. Είναι γεωπολιτικός αναλυτής στο περιοδικό "Επίκαιρα", στην αγγλόγλωσση ιστοσελίδα The Greek Observer και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ.

tribune.gr