Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Αναπαύου, τώρα, εκ των κόπων σου δάσκαλε.”Και δεύρο στήθι μεθ’ ημών, επισφραγίζων τον ύμνον και προεξάρχων της Αναστάσιμης πανηγύρεως”.(Aποχαιρετώντας ένα μεγάλο διάκονο της Βυζαντινής Μουσικής)

Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος έφυγε πλήρης έργου.

Όσα έκανε στον επίγειο βίο του ήταν τόσα που άλλοι θα χρειάζονταν δέκα ζωές για να τα προσεγγίσουν κάπως.

Μια ζωή άνευ ορίων άνευ όρων. Με το πάθος να καθορίζει την ύπαρξή του.

Έπασχε τη βυζαντινή μουσική, κι έτσι τη δίδασκε.

Ήταν βαθιά καλλιεργημένος, γι’ αυτό και μπόρεσε να βάλει την βυζαντινή μουσική στον παγκόσμιο χάρτη του πολιτισμού.
Δεν έκανε εκπτώσεις από το όραμά του, γι’ αυτό ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρος.

Αγγελόπουλος

Με την εργασία του στον αμπελώνα του Κυρίου, δικαίωσε τον ποιητή: “Μυρίζει έρωτα η εκκλησία. Η ζωή μένει και δεν τελειώνει”.

Αναπαύου, τώρα, εκ των κόπων σου δάσκαλε.

Συ και μετά θάνατον έχεις τον στύλο σου, ήτοι την τέχνη σου.

“Και δεύρο στήθι μεθ’ ημών, επισφραγίζων τον ύμνον και προεξάρχων της πανηγύρεως”.

ΠΗΓΗ.ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ

http://fdathanasiou.wordpress.com/